Vergeet je humor niet… never ever!

Soms is het leven zwaar, punt. Toch helpt het om je humor te bewaren, altijd. Niet vanuit de ‘clown’ die als beschermingsmechanisme zijn humor inzet om achter het masker te verbergen wat er werkelijk van binnen gaande is. Wel om te relativeren en om de lichtheid in het leven te bewaren, ook in het donker!

Toen ik zelf een keer het gevoel had metaforisch door dikke modder te lopen, hoorde ik precies het nummer ‘De Blubber’ van Tjalling en Kees. Zij maakten tot vorig jaar als duo cabaret voor kinderen, maar ik vind het zo belangrijk dat we ook als volwassenen het kind in onszelf weer omhelzen. Dus wanneer je een dikke modder periode tegenkomt, zet ‘De Blubber’ hieronder hard aan. En zet hierbij vooral eventuele gêne gewoon opzij.. Maak weer plezier, doe eens gek, leef je uit, zoals toen je nog kind was en je nog niets raar of vreemd vond.

 

Emoties zijn niet ‘zwak’
Soms is het moeilijk om emoties vrij te uiten, we hebben een imprint dat het ‘zwak’ zou zijn of we vinden het gewoon een vervelend gevoel om verdrietig of boos te zijn. Emoties laten stromen is belangrijk, zelfs voor onze gezondheid, en iets wat we als volwassenen vaak gewoon opnieuw moeten leren. Maar (mooie paradox) onbewust kunnen we soms ook vasthouden aan lijden. Soms kan zwaarte of pijn zo vertrouwd voelen dat we het onbewust moeilijk kunnen loslaten. Het klinkt misschien erg onlogisch, maar dit komt (onbewust) echt vaak voor. We blijven dan hangen in verdriet, pijn of donkere stukken door verschillende redenen. Het is de comfortzone geworden of dat wat we nou eenmaal kennen. Wellicht krijgen we op die manier eindelijk aandacht of hebben we diepe overtuigingen dat vreugde ons niet gegund is of dat we het moeten verdienen in het leven. We kunnen onbewust bang zijn voor het verdriet wat onder boosheid verborgen ligt en daarom vasthouden aan boosheid.

Laat zwaarte ook weer los
Het leven is nou eenmaal af en toe heel zwaar en dat is zoals het is. Maar maak het leven niet onnodig zwaar, ontleen je bestaansrecht niet aan zwaarte of pijn, maar juist aan vreugde. Je niet identificeren met de pijn. De enige weg is pijn doorvoelen, aankijken en je realiseren: dit is mijn pijn, maar ik ben de pijn niet. Het is mijn ervaring, het is niet wie ik ben.
Na een donker stuk is echt de bedoeling dat er meer ruimte is voor licht en adem. Op een gegeven moment lijkt licht en donker er bijna tegelijkertijd te zijn, zo snel kan het elkaar, door transformatie, opvolgen. Hoe bewuster we worden, hoe gemakkelijker de tegenpolen samen kunnen komen, niet afgescheiden van elkaar, maar als één vloeiende beweging.

Als ik weer eens te lang blijf hangen in ‘ik heb het zo zwaar’, draai ik het nummer Ik heb een heel zwaar leven van Brigitte Kaandorp. It helps every time!

‘Wood Man’ is gemaakt door Kaya Stolten
Het nummer ‘De Blubber’ van Tjalling en Kees staat op de cd ‘hallo hoera!’

No Comments Yet.

Write a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *